Jeff Mills
Jeff Mills - "Bóg-Ojciec narodu Minimalu" - tak piszą na jego temat. Jeff Mills wyprodukował techno tak twarde i głośne jak pędząca torpeda. "Człowiek miksujący szybciej niż cień". Ten 42-letni czarnoskóry muzyk to, używając staromodnego terminu, "żywa legenda" techno. Swoje eksperymenty z muzyką rozpoczął już pod koniec lat 80-tych jako twórca mało pamiętanej elektronicznej formacji Final Cut. Kluczowym momentem dla jego późniejszych poczynań było spotkanie na swej drodze ojców techno z Detroit: mistrzów Juana Atkins, Derricka May'a i Kevina Saundersona. Na przecięciu doświadczeń owej pierwszej, starszej generacji techno oraz bazującej młodej krwi powstał Detroit minimal " najbardziej chyba ekscytujący dźwięk współczesności. W 1990 roku wraz z bliskim kumplem, podobnie radykalnie nastawionym do dźwięków, "Mad" Mikiem Banksem zakładającym słynny kolektyw Underground Resistence (UR). Ta nazwa do dziś elektryzuje wszystkich, którzy interesują się progresywnymi dźwiękami w techno, będąc wciąż synonimem pierwotnej siły tej muzyki i jej surowego, niekomercyjnego przekazu. Wkrótce do Millsa i Banksa przyłącza się Robert Hood, z którym wspólnie tworzą trio posługującym się szyldem UR. Wszyscy trzej tworzą grupę radykałów, generując dźwięki przesuwające techno w stronę niezależnej, rewolucyjnie nastawionej sztuki. Słynne są ówczesne występy grupy UR, składają się z futurystycznego image`u: narciarskich okularów, czarnych kombinezonów i ogólnie tajemniczej atmosfery. Jako żywo przypominający anonimowe człowieko-maszyny kreowane przez Kraftwerk. Dochodził do tego radykalny przekaz czarnych wojowników propagowany w tym czasie chociażby przez Public Enemy.
Techno produkowane przez UR od początku nie była optymistyczną, narkotykową sielanka, taką jak ta popularyzowana przez brytyjskich rave`owców, Mills, Banks i Hood stworzyli radykalną odmianę tej muzyki, zwaną później Minimal Techno. UR to także niezależność, polegająca na kontrolowaniu swojej działalności zdala od grząskiego showbiznesu. UR stała się także szyldem wytwórni, która niebawem wyznaczyła pewien standard podziemnego techno: wydawali swoje płyty sami, zabiegając o dystrybucje we własnym zakresie . Mills wspomina ten okres: "w czasach UR mieliśmy niewielkie pojęcie o tym , gdzie docierają nasze płyty, a co się dzieje w tym czasie w Europie, nie mieliśmy pojęcia o rave`ach. Kontaktowało się z nami wielu ludzi z Anglii, ale było to wkurzające, bo od samego początku chcieli nam tłumaczyć co mamy robić. Powiedzieliśmy sobie więc: olewamy Londyn i jedziemy do Berlina! Tak oto UR pojawiło się w stolicy nowej Europy, grając już legendarne koncerty w klubie "Tresor". ?atwo się domyśleć, że jak tylko powstała klubowa wytwórnia, UR znalazło w niej swoje stałe miejsce. Pierwszym numerem w wytwórni Tresor opatrzona została płyta X-101 (UR) zatytułowana "Sonic Destroyer". Mills, Hood i Banks udowodnili, że techno może być muzyką o nie spotykanej dotąd sile. Grzmiący beat i przesterowane brzmienia opętańczych minimalnych sampli to krok milowy dla Detroit techno. Muzyka techno stała się pierwszym tak radykalnym brzmieniem elektronicznym, miażdżąc swoją gwałtownością i energią najostrzejsze bawet brzmienia gitar.
Kolejne wydawnictwa tej sławnej trójki jako "X-102" oraz "X-103" potwierdziły wysokie aspiracje muzyków z Detroit: były o całą mile naprzód w stosunku do muzyki produkowanej w tym czasie. Szczególnie "X-102" i płyta "The rings of Saturn" to niezwykle ważna pozycja, szczególnie dla brzmień bardziej sferycznych, eksperymentalnych, które Mills będzie później rozwijał na płytach swojej własnej oficyny "Axis". "X-103" "Atlantis" to z kolei ostatnia większa wspólna produkcja Millsa z Hoodem i Banksem. Jeff postanawia działać dalej sam. Jednak dziedzictwo pozostawione przez projekty X101,2,3 to dowód, że muzycy stojący za nimi to ludzie, którzy byli i są muzycznie zawsze o jedną odległość przed współczesnymi muzykami. Przyczyny rozstania się głównych postaci UR na szczęście nie były efektem jakiejś kłótni czy niesnasek, a wyłącznie wynikały z przyczyn natury praktycznej. Mills skoncentrował się bowiem w międzyczasie na swojej karierze DJ`a, trochę ze względów finansowych, a przede wszystkim, by poznać żywy sound techno i jego oddziaływanie na ludzi. Sporo grywał w Europie szczególnie u swoich przyjaciół w berlińskim klubie Tresor. Zresztą Berlin jest drugą ojczyzną Millsa, jest z tym miastem silnie związany, współtworzy tutejszą techno-scenę od samego początku jej istnienia. Wkrótce osiada na jakiś czas w Nowym Yorku gdzie szlifuje swoje umiejętności jako rezydent w klubie Limelight. W tym okresie Mills pracuje także nad swoimi solowymi nagraniami. Podobnie jak koncepcyjna seria X, powstaje kolejny przemyślany muzycznie i ideowo tryptyk: poświęcone tematyce futurystycznej płyty z serii "Waveform Transmission". Część pierwsza oznaczona po prostu jako vol.1 to bowiem muzyczka nieśmiertelna, elementarz Detroit minimal, muzyki o sugestywności oscylującej na granicy wytrzymałości nerwowej. Genialny, otwierający płytę kawałek "Phase 4" to ultra transowy beat końca świata. Nieprawdopodobny efekt pędzącego turbo pociągu relacji Osaka " Tokio, który jakby naśladuje ten utwór, uzyskał Mills dzięki genialnej manipulacji filtrami przetwarzającymi natężenie dźwięku. Dzięki temu wydaje się nam, że muzyka którą słyszymy jest falująca, transmituje fale przypominające niechybnie uczucie choroby morskiej. Z kolei "Changes of Life" to dziwny chyba trochę prześmiewczy, eksperyment zbudowany wokół sampla pianina typowego dla włoskiego disco, zmutowanego i wplecionego w morderczy perkusyjny atak. Ciut bardziej eksperymentalne są kawałki "Berlin", "The Hacker" oraz "Man-like", mieszając częstotliwości i rytmy w przedziwny splot zaskakujących zestawień. W ten sposób dochodzimy do kluczowych w tym albumie kawałów: "Late Night" oraz "DNA", które w zasadzie w niezmienionej postaci wyznaczyły wszelkie standardy Detroit Minimal. Ostre tempo, mała ilość dźwięków i manipulacja niesamowicie precyzyjnie gamą ekstremalnie zdynamizowanych brzmień tworzy muzyczną miksturę, która podbija ogromną liczbę techno parkietów na całym świecie. Trudno sobie wyobrazić udaną imprezę bez płyt Millsa! Od Tokio, przez Londyn, po Berlin po Warszawę - wszędzie gra się płyty opatrzone logo Axis albo Purpose Maker. Te dwa utwory to jednak coś więcej niż elementarz ramy gatunku, która zna każdy producent z kręgu Detroit minimal. Dziś wszystkie płyty tworzone przez post-millsowych minimalistów noszą w sobie piętno tych nagrań. Płyty wydawane przez Disco B, Profan Force inc., Sativae, Mosquito i dziesiątki innych specjalizujących się w minimalu wytwórni w twórczy sposób rozwijają to co zrodził jego genialny umysł. Na to nie ma siły " Mills jest po prostu niekwestionowanym mistrzem i nauczycielem.
?ródło: Paweł świerczewski"
Biografie obejrzało: 2104 osób
[Edytuj Biografie]
Copyright © 2005-2008
Designed by: